اهل سنت جاسک

آیا پيامبر صلي الله عليه وسلم لباسهاي کهنه مي پوشيدند؟

پيامبر صلي الله عليه وسلم عمداً لباسهاي کهنه نمي پوشيدند، بلکه هر آنچه داشتند را مي پوشيدند و ايشان لباسهاي تمييز و مرتب و خوشبو داشتند و بقيه را نيز توصيه به آن مي کردند، اما در پوشيدن لباس هم نبايد راه افراط را پيمود و در اين عمل اسراف کرد زيرا خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد، خداوند تبارک و تعالي مي فرمايد:
«كُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ»(اعراف 31)
يعني: « و بخوريد و بياشاميد ولي‌ اسراف‌ نكنيد» يعني‌: اسراف‌ و زياده‌روي‌ در خوردونوش‌ و در همه‌چيز، ناپسند است‌ «هرآينه‌ الله اسراف‌كاران‌ را دوست‌ ندارد»

لوط علیه السلام
 
{وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ (٥٤)أَئِنَّکمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ (٥٥)}[1] (نمل: 55-54).
 
ذکر از لوط در قرآن:
لوط علیه السلام یکی از پیغمبران بزرگوار است. خداوند در سوره‌های الأعراف، هود، الحجر، الشعراء و النمل و غیره از او سخن به میان آورده‌ است در برخی داستان او را به صورت مفصل بیان کرده است و در بعضی دیگر به طور مجمل و کوتاه.

محبت بنده به خداوند

هیچ کس در این دنیا نمی تواند بدون مهر و محبت زندگی کند. زندگی بدون عشق بی معنا و بی ارزش است. قلب عاری از عشق و محبت، قلبی سخت و سنگین است. بدنی که بدون عشق زندگی کند؛ بدنی سست و مرده است،همه ی مردم باید با عشق و محبت زندگی کنند. به همین خاطر انسانی که عاطفه و محبت را از دست می دهد، جسدی مرده یا انسانی بی جان است و دچار افسردگی و دیگر بیماری های روانی می گردد، زیرا او عشق به زندگی را از دست داده است.

اجر عمل کردن به سنت نبوي و تمسک به آن

شکي نيست که عمل کردن به سنت نبوي و تمسک به آن موجب هدايت و خشنودي خداوند متعال، و سعادتمندي انسانها در دنيا و آخرت خواهد شد، و براي همين است که آيات قرآن و خود پيامبر صلي الله عليه وسلم ما را به تبعيت از سنت نبوي دعوت مي کنند، چنانکه باري تعالي مي فرمايد:
« مَّنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللّهَ» (نساء 80).
يعني: « هركس رسول را اطاعت كند به تحقيق خدا را اطاعت كرده است »

تفاوت بین دو اصطلاح «متفق علیه» و «رواه الشیخان» در چیست؟

بر طبق تعریف اکثر محدثین و علما؛ حدیث متفق عليه به روايتى گفته ميشود كه هم امام بخارى و هم امام مسلم آنرا روايت كرده باشند، ولى بشرطى كه اولاً: معناى متن حديث يكى باشد، و دوماً: هر دوی آنها آن حدیث را از یک صحابی روایت کرده باشند.

رسول‌خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: (إِنَّکم سَتَحْرِصُونَ عَلَى الإِمارَةِ، وَسَتَکونُ نَدَامةً یوْم الْقِیامةِ، فَنِعْم الْمرْضِعَةُ، وَبِئسَتِ الْفَاطِمةُ) یعنی: «شما، برای رسیدن به فرمانروایی و ریاست، حرص و آز می‌ورزید، ولی روز قیامت باعث پشیمانی شما خواهد شد. ریاست، شیردهنده‌ی خوبی است (و لذات زیادی دارد)، اما (پس از مردن یا برکنار شدن از آن،) چه جدا شدن بدی دارد».[بخاري، شماره‌ي7148]

انواع گمان

در مورد گمان كردن به ديگران خداوند متعال ميفرمايد:
" يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ... " ﴿الحجرات: 12﴾
«اي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ايد! از بسياري‌ از گمانها بپرهيزيد هرآينه‌ بعضي‌ از گمانها گناه‌ است.‌»
گمان، حد وسطي ‌ميان‌ علم‌ يقيني‌ و ميان‌ شك‌ يا وهم‌ است‌. مراد آيه‌ گمان‌ بد زدن‌ به‌ اهل‌ خير مي‌باشد اما در ارتباط با اهل‌ بدي‌ و فسق‌ بايد گفت‌ كه جايز است‌

نویسنده : استاد دکتر محمد راتب نابلسی
مترجمان: محمد آزاد شافعي، عبدالباسط عيسى زاده
 

در روایت صحیح از پیامبر روایت شده است که پیامبر فرمود : از هر آبی [نطفه] فرزند به دنیا نمی‌آید، و هرگاه خداوند اراده آفریدن چیزی نماید، هیچ چیز او را باز نمی‌دارد.[1]

نویسنده: سلمان السنیدی،
مترجم: پدرام اندایش
 

معنی کلمه تدبر:
نگریستن به عاقبت امر و تفکر کردن در مسئله می­باشد[1]، و تدبر کردن در کلامی به معنی نگریستن در اول و آخر آن سپس بازگشتن به آن به دفعات می­باشد؛ وزن آن بر باب تَفَعُّل می­باشد و بطور مثال موارد ذیل می­توان نام برد: تَجَرُّع: جرعه جرعه آب نوشیدن، تَفَهُّم: اندک اندک دریافتن، تَبَیُّن: مرحله به مرحله آشکار کردن؛ و از این رو است که مصدر آن گرفته شده از نگریستن در پس امور می­باشد که همان انتها و عاقبت آن امور است،

لفظ "الصلاة" در قرآن کریم

اهمیت نماز در زندگی عبادی یک فرد مسلمان، برهیچ شخصی مخفی نیست، و نماز یکی از عبادتهای است که همۀ ادیان آسمانی به آن معترف هستند، اگر چه در نحوۀ برپایی آن از یک دین تا دین دیگر فرق می کند.

امام قرطبی به نقل از امام قشیری می گوید: همانا خداوند عزوجل هیچ دوره ی خالی  از دین و شریعت نگذاشت، و هیچ شریعتی نیز خالی از نماز قرار نداد.

عاقبت دیكتاتورها و ظالمينى كه پس از سالها ظلم و ستم پا به فرار مي نهند:

خداوند متعال در سوره انبياء مي فرمايد:

" فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُم مِّنْهَا يَرْكُضُونَ (12) لَا تَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَىٰ مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ (13) قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ (14) فَمَا زَالَت تِّلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّىٰ جَعَلْنَاهُمْ حَصِيدًا خَامِدِينَ (15) "

" آنان هنگامي كه عذاب ما را احساس كردند ، ناگهان پاي به فرار گذاشتند ( و براي نجات خويش همچون چهارپايان به اين سو و آن سو گريخته‌اند ) (12) ‏( امّا به عنوان تمسخر و استهزاء بديشان گفته شده است: ) نگريزيد و باز گرديد به سوي زندگاني پرناز و نعمتي كه در آن بسر مي‌برديد (و به سوي كاخها و قصرهاي پرزرق و برق تان) تا شما مورد پرسش قرار گيريد (13) مي‌گويند : واي بر ما! ما ستمگر بوده‌ايم (و با كفر ورزيدن، بر خود ستم كرده‌ايم ، و هم اينك به آتش مي‌سوزيم) (14) ‏پيوسته اين، فرياد ايشان خواهد بود ( و « واي بر ما » را تكرار مي‌كنند ) تا اين كه آنان را درويده و فرو افتاده مي‌نمائيم ( و ايشان را از پاي مي‌اندازيم و هلاكشان مي‌سازيم ) .‏"